W latach 70. XIX w. pojawiły się pierwsze głosy nawołujące do zaprzestania wywierania presji na środowisko. Czołowymi działaczami w tej sprawie byli John Muir oraz George Stewart. W rezultacie w 1890 r. podjęto decyzję o ustanowieniu dwóch parków narodowych na tym obszarze – Sequoia oraz Generała Granta. W 1940 r. drugi z nich został rozszerzony o kolejne obszary i przemianowany na Park Narodowy Kings Canyon.
Geologia Park Narodowy Kings Canyon zajmuje obszar, będący fragmentem łańcucha górskiego Sierra Nevada. W pobliżu znajduje się najwyższy szczyt kontynentalnej części Stanów Zjednoczonych – Mount Whitney o wysokości 4421 m n.p.m., w związku z czym wiele szczytów, znajdujących się w obrębie parku osiąga powyżej 3500 m n.p.m. Szczyty te urozmaicają głębokie doliny, najczęściej pochodzenia lodowcowego, z których najbardziej znaną jest Kings Canyon. Na terenie parku występują głównie skały magmowe jawnokrystaliczne, a wśród nich: granit, dioryt, czy monzonit. Część jest natomiast metamorficzna.
Fauna Na terenie Parku Narodowego Kings Canyon występuje bardzo wiele dzikich gatunków, wśród których można wymienić: baribala, pumę, kojota preriowego, mulaka, świstaka, rosomaka tundrowego, borsuka, bobra, kotofretkę, szczekuszkę amerykańską, susła.