Fetysz i krytyka Najwcześniejszym znanym przeciwnikiem obyczaju krępowania był w czasach dynastii Song pisarz nazwiskiem Che Ruoshui. W XVII wieku z praktyką bandażowania stóp bezskutecznie walczyli Mandżurowie z dynastii Qing. Edykt cesarza Kangxi zakazujący krępowania został wycofany po kilku latach jako martwe prawo, a mandżurskie dziewczęta wkrótce same zaczęły naśladować Chinki. Krępowanie potępiali Li Ruzhen (autor feministycznej powieści Jinghuayuan z 1825 r.), Yuan Mei (1716–1799) oraz Yu Zhengxie (1775–1840). Gorącym przeciwnikiem krępowania był Sun Jat-sen, ojciec Republiki Chińskiej, który w dzieciństwie bezradnie oglądał cierpienia siostry. Do zniesienia obyczaju przyczynili się także zachodni misjonarze. Zwyczaj był także krytykowany przez feministów.
Lin Yutang, autor znanego anglojęzycznego opracowania o Chinach My Country and My People z 1935 r. broni krępowania, wskazując na jego erotyczny podtekst. Jego zdaniem kobiety łatwo poddały się tej praktyce, żeby skuteczniej uwodzić mężczyzn (dlatego też matki łatwo godziły się na cierpienia córek).
Zobacz też prasowanie piersi
Przypisy
Bibliografia W.J. Sidichmienow, Chiny. Karty przeszłości, Iskry, Warszawa, 1978, s. 215–217 Lin Yutang, My Country and My People, Foreign Language Teaching and Reasearch Press, Pekin, 2000, s. 162–166
Kategoria:Kultura w Chinach Kategoria:Modyfikacja ciała Kategoria:Kobieta