Góra miała być też miejscem zamieszkania Boreadów Kalaisa i Zetesa. Od ukąszenia żmii zginąć tu miała piękna i dobra driada Eurydyka, a według jednego z mitów zginął tu także jej mąż Orfeusz, ukarany za wykonywanie na górze Dionizosa hymnu do innego boga, Heliosa. Miał tu znaleźć śmierć król Hedonów, Likurg, usiłujący przeszkodzić Dionizosowi w wejściu, do jego własnego, boskiego kraju.
Historia Żyzne i bogate w wodę tereny wokół Pangejonu zawsze stanowiły teren intensywnej kolonizacji, rywalizacji i ostrych starć lokalnych plemion, miast-państw, następnie także mocarstw: najpierw Persji, Aten, Sparty i Macedonii, następnie Macedonii i Rzymu, od VI w. n.e. Bizancjum i Słowian. W XX wieku teren zaciętych walk sił zbrojnych Grecji i Turcji, następnie Grecji i Bułgarii, a w kilka lat później, już w trakcie I wojny światowej, wojsk greckich i brytyjskich z bułgarskimi. U stóp Pangajon leży ważny strategiczne węzeł drogowy i wczesnostarożytne warownie, następnie przekształcone w bogate miasto, port i ważną bazę morską okresu klasycznego, hellenistycznego, rzymskiego i bizantyjskiego - Amfipolis. W 451 n.e. na stokach Pangajonu, na wysokości 753 m n.p.m., założono pierwszy w Europie klasztor chrześcijański, pw. Matki Boskiej Eikosifoinissa, aktywny także dziś(gr.) Mονή Εικοσιφοινίσσης.