W trakcie okupacji ukrywał się pod nazwiskami Tatarkiewicz i Romanowski.
W 1945 pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu Miejskiego Związku Walki Młodych w Poznaniu, po czym wyznaczono go zastępcą dowódcy 12 Dywizji Piechoty w Szczecinie.
Od 1 kwietnia 1948 do 29 stycznia 1949 był słuchaczem Kursu Dowódców Pułków w Wyższej Szkole Piechoty w Rembertowie. Od 1949 do 1956 kierował Studium Wojskowym Politechniki Gdańskiej. Kolejne stanowisko – zastępcy dowódcy ds. politycznych – objął w Dowództwie Marynarki Wojennej w Gdyni. 2 października 1959 ukończył zaocznie studia w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Sopocie. Później na tej uczelni uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych w zakresie makroekonomii morskiej.
1 października 1963 Rada Państwa uchwałą Nr 47/63 awansowała go na kontradmirała w korpusie generałów i admirałów. Nominację odebrał 9 października 1963 w Belwederze z rąk przewodniczącego Rady Państwa, Aleksandra Zawadzkiego.