Podczas okupacji niemieckiej, w Wilnie w dniu 10 września 1918 roku w Wilnie powstał konspiracyjny Związek Wojskowych Polaków Miasta Wilna (znany także jako Samoobrona Wileńska lub Samoobrona Litwy i Białorusi), który miał na celu zaatakowanie w dogodnym momencie wojsk niemieckich podległych Dowództwu Frontu Wschodniego (Oberbefehlshaber Ost – Ober-Ost). Wkrótce organizacja miał swoje filie w takich miejscowościach jak Lida, Wilejka, Oszmiana, Koszedary, Szyrwinty, Świr, NiemenczynG. Łukomski, R.E. Stolarski, Walka o Wilno. Z dziejów
Samoobrony Litwy i Białorusi 1918–1919, Warszawa 1994.G. Łukomski, Walka Rzeczypospolitej o kresy północno-wschodnie 1918–1920. Polityka i działania militarne, Poznań 1994, s. 38–39.. W dniu 11 listopada 1918 roku podpisano Rozejm w Compiègne – kończący I wojnę światową układ rozejmowy pomiędzy Ententą i Cesarstwem Niemieckim i w tym samym dniu Litwini powołali w Wilnie swój rząd, jednak miał on charakter jedynie deklaracji, ponieważ faktyczną władzę w mieście nadal sprawowały przebywające tam wojska niemieckieWaldemar Rezner, Walki o Wilno w styczniu 1919 roku – początek wojny polsko-sowieckiej, Europa Orientalis, Studia z Dziejów Europy Wschodniej i Państw Bałtyckich, ISSN 2081-8742, 2 (2010), s. 58.. 8 grudnia komuniści utworzyli w Wilnie swój Tymczasowy Rewolucyjny Rząd Robotniczo-Włościański.