Okazało się, że malowanie życia kotów na obrazach było luką rynkową a malarka praktycznie nie miała konkurencji w tej tematyce malarskiej, zaś koty stawały się w owym czasie coraz bardziej popularne jako zwierzę domowe burżuazji – z pożytecznego zwierzęcia mieszkającego w szopie stały się zwierzętami do towarzystwa, które wpuszczono do domu „na salony”. Koty na jej obrazach nigdy nie były wychudzonymi bezdomnymi stworzeniami, miały błyszczącą sierść, a ich miseczka była zawsze pełna. Malarka chętnie malowała też koty rasowe, w których lubowała się burżuazja, dla której piękny rasowy kot i jego portret były symbolem wysokiego statusu społecznego.
thumb|Kot rasy Maine Coon
Henriëtte i Feico mieli wspólnie sześcioro dzieci – dwóch synów i cztery córki: Marie-Thérèse (1851–1852), Alfreda Feico (1852–1901), Edouarda (1854–1910), Marianne-Mathilde (1856–1946), Alice (1857–1957) i Stéphanie-Emmę (1860–1936). Jej mąż, ze względu na zły stan zdrowia, nie pracował zawodowo, lecz pomagał w handlu obrazami, korespondencji i wysyłaniu prac żony na wystawy krajowe i zagraniczne do Niderlandów, Niemiec, Anglii, Francji i Ameryki. W ich rodzinie wyłącznie Henriëtte zarabiała pieniądze na utrzymanie siebie, męża i dzieci.