El Caracazo – ogólnie przyjęta nazwa rozruchów, do których doszło w Wenezueli 27 lutego 1989. Protest ludzi przeciwko podwyżce cen za bilety komunikacji miejskiej w Guarenas stał się iskrą wzniecającą bunt, który doszedł aż do Caracas prowokując krwawy odwet ze strony rządu prezydenta Carlosa Andrésa Péreza z setkami ofiar.

Geneza W latach 60. czy 70. Wenezuela była państwem stabilnym gospodarczo i demokratycznym, co było ewenementem w Ameryce Łacińskiej. Stabilność ta była oparta na dochodach, jakie przynosił eksport ropy. Z tego powodu kraj był określany jako Wenezuela SaudyjskaGuillermoprieto, A. (6 October 2005), „Don’t Cry for Me, Venezuela”, The New York Review of Books.Guevara Y. A. C. (1999), „El Largo Andar de la Democracia: Continuidad y Cambio a Finales del Siglo XX Venezolano”, Analítica Semanal.. Kiedy jednak Arabia Saudyjska i Stany Zjednoczone zwiększyły produkcję ropy, jej ceny osiągnęły najniższy pułap w historii, przez co zyski z ropy naftowej i stabilność społeczno-gospodarcza zostały zagrożone. W 1980 roku produkt krajowy brutto (PKB) na jednego mieszkańca kraju zmniejszył się o 20%, a u progu dekady płace realne spadły o dwie trzecieSchuyler 2001, s.