Historia Czasy prehistoryczne W 1968 roku w jaskini Azokh znaleziono szczękę, pochodzącą, zgodnie z ustaleniami, sprzed 300 tysięcy lat p.n.e. Odkrycie to dowodzi, że Górski Karabach jest jednym z najwcześniej zasiedlonych przez ludzi obszarów w Eurazji.
Starożytność–XVI wiek Pierwotnie obszar Górskiego Karabachu zamieszkiwała ludność posługująca się językami lezgińskimi. Następnie region, położony między konkurującymi ze sobą Urartu, Asyrią i Medią, w VI wieku p.n.e. znalazł się w granicach Persji pod rządami Cyrusa II Wielkiego. Od 189 roku p.n.e. do około 390 roku n.e. wchodził w skład prowincji Arcach, należącej do Wielkiej Armenii. Później znalazł się w kontrolowanej od 461 roku przez Persję Sasanidów Albanii Kaukaskiej, co było rezultatem wielu walk toczonych przez to państwo z Wielką Armenią. W IV i V wieku znaczna część ludności Górskiego Karabachu została chrześcijanami, dzięki prowadzonej na jego obszarze działalności misyjnej Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego. Spowodowało to stopniową asymilację autochtonicznej ludności z narodem ormiańskim. Region rozwijał się, stając się gęsto zaludnioną prowincją Albanii Kaukaskiej, a miasto Bərdə zostało w VI wieku stolicą tego państwaP.