Natarcie – podstawowy rodzaj walki prowadzonej głównie w formie zwrotów zaczepnych z zamiarem rozbicia wojsk przeciwnika i opanowania zajmowanego przez niego terenu. Jest działaniem rozstrzygającym.
Aby osiągnąć zamierzone rezultaty, wymagane jest zwykle skupienie przeważających sił i środków w odpowiednim czasie i miejscu, po czym następuje celowe ich wykorzystanie. Wykonanie zadania w dużej mierze zależy od trafnego wyboru punktu ciężkości. Należy dążyć do uzyskania zaskoczenia, zerwania spoistości obrony przeciwnika i rozcinania oraz izolowania jego sił.
Charakterystyka natarcia Celem natarcia jest rozbicie zgrupowań przeciwnika broniących się na kolejnych rubieżach obrony, aż do ostatecznego zniweczenia jego celów. Rozmach natarcia opisywany jest wskaźnikami rzeczowymi, przestrzennymi i czasowymi. Określają one potrzeby szczebla nadrzędnego oraz warunki realizacji zadań. Zależy on w znacznej mierze od struktury dotychczasowego systemu obrony, głębokości rozmieszczenia poszczególnych pozycji, pasów i rubieży obronnych oraz rozmieszczenia przechodzącego do uderzenia drugiego rzutu. Czynniki te determinują głębokość przegrupowania przed wejściem do bitwy, głębokość zadań i czas trwania natarcia (w tym jego tempo). Głębokość zadań wojsk zależy przede wszystkim od głębokości ugrupowania przeciwnika.