Atak i przełamanie obrony Kluczowym etapem natarcia jest uderzenie. To od niego zależy osiągnięcie celów działań zaczepnych. Ma ono na celu naruszenie struktury obrony przeciwnika i wykonanie wyłomu w jego ugrupowaniu, a w konsekwencji przejęcie inicjatywy i rozwijanie powodzenia w stronę tyłów i skrzydeł.
Stosowany jest atak bez spieszania piechoty lub po jej spieszeniu. Najpierw pod osłoną artylerii atakują pododdziały czołgów wyposażone w trały przeciwminowe lub wyrzutnie ładunków wydłużonych. W drugiej linii atakują pododdziały zmechanizowane w odległości ok. 100–200 m za czołgami, a w trzeciej linii przesuwają się samobieżne środki obrony przeciwlotniczej zwalczając przede wszystkim śmigłowce bojowe przeciwnika. Piechota opuszcza bojowe wozy i atakuje w tyralierze przed własnymi wozami lub mając je w swoim szyku.
Po rozbiciu punktów oporu na przednim skraju, pierwszorzutowe oddziały kontynuują natarcie w głąb ugrupowania obronnego. W tym okresie należy liczyć się oporem przeciwnika na kolejnych rubieżach i wyprowadzeniem przez niego kontrataku mającego na celu likwidację wojsk w rejonie włamania. Nacierający musi wybrać wariant odparcia uderzenia. Najczęściej kontratak odpierany jest z miejsca na dogodnej rubieży terenowej.