Janet Maslin w recenzji dla „The New York Timesa” stwierdziła, iż film Hasa jest „wdzięcznie poprowadzony i tylko nieznacznie irytujący”.
Recenzując odrestaurowaną wersję filmu Hasa w 2014 roku, Darek Kuźma z portalu Onet.pl twierdził, że „skrzące kolorami i kompozycją kadry, sceny często filmowane na imponująco długich ujęciach, oświetlenie planów i twarzy aktorów oraz szczegóły zdobiące stroje postaci czy pełne niesamowitości scenografie wyglądają na tym wydaniu nieziemsko”. Kuźma wyraził też opinię, iż „każdy inteligentny, otwarty i szanujący niezwykłość filmowego wizjonerstwa widz powinien spróbować stawić tej produkcji czoła”.
W 2024 roku Sanatorium pod Klepsydrą zwyciężyło w plebiscycie portalu Pełna Sala na najlepszy polski film w historii. W uzasadnieniu Maciej Kowalczyk pisał: „Wyobraźnia Hasa przeobraża Schulzową prozę w najbardziej proustowski utwór na niwie kina polskiego, którego protagonista wcina magdalenki z takim smakiem, że śni przygody godne Ambrożego Kleksa”.
Analizy i interpretacje Jeszcze w 1975 roku literaturoznawca Witold Kiedacz poddał Sanatorium pod Klepsydrą wnikliwej analizie, potwierdzającej wymyślną strukturę filmu: