Eliasz I (rum. Iliaș; ur. 1409, zm. 1448) – hospodar mołdawski w latach 1432–1433 lub 1434 i 1435–1443 z dynastii Muszatowiczów.

Życiorys Był synem Aleksandra Dobrego i jego drugiej żony Anny Neacşy. Objął tron po śmierci ojca w 1432. Początkowo próbował utrzymywać wywalczoną przez ojca suwerenność Mołdawii. Już w 1432 rozpadł się sojusz z Wołoszczyzną, na którą Eliasz najechał, a wkrótce później oba kraje wyczerpane starciem dotknął najazd turecki. W tej sytuacji Eliasz uznał w 1433 zwierzchnictwo polskie. Jednak już wkrótce (w 1433 lub 1434) został obalony przez bojarów, popierających jego młodszego brata Stefana II, z którym już wcześniej Eliasz był w konflikcie.

Eliasz został uwięziony na zamku w Sieradzu na żądanie Stefana, wyszedł jednak z niewoli po śmierci sprzyjającego Stefanowi Władysława Jagiełły. W 1435 z pomocą polskiego rodu możnowładczego Odrowążów wygrał bitwę pod Podragą, odzyskał tron, ale musiał podzielić się władzą ze Stefanem (Eliaszowi przypadła Mołdawia północna ze stolicą w Suczawie, a Stefanowi Mołdawia południowa ze stolicą w Vaslui, przy czym Eliasz miał być zwierzchnim władcą całego kraju).