Był członkiem PZPR, jednak, zdaniem m.in. Aleksandra Halla, cechował go krytyczny stosunek do oficjalnej ideologii i polityki władz. Na seminariach czytał z zaawansowanymi studentami m.in. Arona, Bierdiajewa, Schumpetera, Hayeka, Kołakowskiego, Ortegę y Gasseta, Poppera, Schmitta, Webera, romantyków polskich, XIX-wiecznych chrześcijańskich millenarystów, teologów wyzwolenia, encykliki papieży i klasyków myśli społecznej, od Platona poprzez Hobbesa, Rousseau i Kanta, Hume’a i Adama Smitha po Burke’a, Constanta, de Maistra i Tocqueville'a. Zdaniem A. Walickiego, w czasach PRL był jednym z nielicznych pracowników uniwersytetu, którym – pomimo spełnienia wszelkich wymogów naukowych – zablokowano nominację na stanowisko docenta. Nie był jednak bezkrytycznym zwolennikiem opozycji lub „Solidarności”.
Łagowski reprezentuje w spojrzeniu na politykę stanowisko realistyczne i racjonalistyczne, wywodzące się z tradycji oświeceniowej. Jego wizja jest synkretyczna, wg badaczy spójnie łącząca w sobie elementy liberalizmu, konserwatyzmu i świeckiej, lewicowej myśli społecznej.