Problem polega na tym, że tylko Chiny mogą w pełni przeznaczyć obecnie dostępne pasma dla systemu IMT-2000. W pozostałych krajach część tych pasm jest zajęta przez inne systemy telekomunikacyjne. W Europie pasmo 1885–1900 jest zajęte przez system DECT, w USA w pasmach 1885–1910 i 1930–1990 pracuje system GSM, natomiast w Japonii i Korei pasmo do 1919 MHz jest zajęte przez PHS. Docelowo jednak wszystkie zasoby widmowe określone w 2000 roku mają być wykorzystywane w systemie IMT-2000.
Podsumowanie Standard IMT-2000 pomimo różnych, lokalnych metod dostępu do łącza radiowego ma pewne cechy, które charakteryzują go jako całość. Są to między innymi: konieczność spełniania założeń opisanych w punkcie drugim, takie same rozwiązania techniczne, terminale i architektura sieci naziemnej na całym świecie, podobieństwo właściwości sygnału w łączu radiowym dla różnych technik transmisji, wykorzystanie na całym świecie prawie tego samego zakresu częstotliwości. Obecnie istnieje jeszcze wiele problemów stojących na przeszkodzie realizacji tych założeń na całym świecie. Największe chyba kłopoty wynikają z wcześniejszego zagospodarowania podstawowych zakresów częstotliwości na inne potrzeby – przykładem jest Ameryka.