Pseudonimy artystyczne każdego członka zespołu przedstawiały ideę, której głównym założeniem była: dychotomia dobra i zła, które razem tworzą całość. „Marilyn Monroe miała ciemną stronę”, wyjaśnia Manson w swojej autobiografii, „Tak samo jak Charles Manson ma dobrą, inteligentną stronę”Marilyn Manson, The Long Hard Road out of Hell, wydawnictwo HarperCollins, 1998 .. Wizerunki Monroe i Mansona, tak jak i innych równie sławnych i powszechnie znanych, były elementem wspólnym we wczesnych materiałach promocyjnych zespołu.
Popularność w okolicy The Spooky Kids rosła szybko, głównie za sprawą didżeja radiowego Scotta Davis z WYNX-FM, wczesnego fana, który chętnie puszczał piosenki z dema zespołu; jak również z powodu bardzo widowiskowych koncertów, które słynęły z szokujących wystąpień. Nie było czymś niezwykłym zobaczyć na takim koncercie „nagą kobietę przybitą do krzyża, dziecko w klatce, czy krwawiące części ciała zwierząt”Manson Family Values artykuł Grega Bakera w „Miami New Times” 20 lipca 1994. [dostęp 29 kwietnia 2009].; Mansona, Berkowitza i Geina w damskich ubraniach lub dziwacznych strojach;