Część uczestników zjazdu w Kwedlinburgu zdecydowała się opuścić miasto i udać się do Aselburga koło Brunszwiku, gdzie zbierali się stronnicy Ottona III. Henryk zdecydował się tam wysłać Folkmara, biskupa Utrechtu, z zadaniem przeciągnięcia na swoją stronę lub przynajmniej skłócenia przeciwników.
Sytuacja Henryka zaczęła się pogarszać. Nie tylko nie zdobył powszechnej akceptacji jako król, lecz nie mógł nawet odzyskać Bawarii, gdzie rządził Henryk III Młodszy. Udał się do Frankonii; tam spotkał się z silnym oporem stronników Ottona III. Obawiając się wybuchu otwartej wojny, 29 czerwca 984 roku wydał małego Ottona jego matce Teofano.
W 985 otrzymał jako zadośćuczynienie księstwo Bawarii, którym zarządzał już do śmierci, broniąc jej przed najazdami węgierskimi.
W latach 985–995 rozpoczął emisję półdenarów, zrywając z wzorem denarów ratyzbońskich.
W 992 roku wziął udział w wyprawie Ottona III przeciwko Wieletom, dowodząc siłami bawarskimi.
Małżeństwo i potomstwo Był żonaty z Gizelą Burgundzką, córką Konrada I Spokojnego, króla Burgundii. Z tego małżeństwa pochodzili: Henryk II Święty, ur. 6 maja 973, zm. 13 lipca 1024, król Niemiec i cesarz Bruno, zm.