Efektywność Kaldora-Hicksa – sposób oceny, czy dane wykorzystanie zasobów w gospodarce jest dobre pod względem ekonomicznym. Według tego podejścia, jakaś zmiana (np. decyzja gospodarcza lub nowe rozwiązanie) jest uznawana za efektywną, jeśli korzyści jednej strony są większe niż straty drugiej strony. Teoretycznie możliwe byłoby zrekompensowanie strat osobie, która na zmianie traci – przez osobę, która zyskuje. Taka kompensacja nie musi jednak rzeczywiście się wydarzyć, ale musi być możliwa. Jeśli natomiast nie da się przeprowadzić żadnej zmiany, w której korzyści przewyższają straty, to znaczy, że obecny podział zasobów jest efektywny w sensie Kaldora-Hicksa.
Zasada kompensacji, sformułowana w 1939 roku przez Nicholasa Kaldora, była próbą interpretacji optimum Pareto i wiązała się z poszukiwaniem kryterium oceny zasadności przejścia z jednego stanu do drugiego, gdy oznaczało to korzyść dla jednych, a niekorzyść dla innych. Kaldor zwrócił uwagę na problem, który pojawił się w brytyjskim prawodawstwie XIX wieku, a dotyczył tzw. ustaw zbożowych – regulacji chroniących brytyjskich rolników przed zagraniczną konkurencją. Podstawowa kwestią tamtej debaty było rozstrzygnięcie, czy prawo należy zmienić, jeśli cała gospodarka może na tym zyskać, mimo że niektóre grupy społeczne stracą.