Wiejską na Głównej.
W okresie okupacji niemieckiej pojawił się w Poznaniu w 1943 roku tramwaj wodny, a w 1944 roku autobusy napędzane gazem, a co za tym idzie niezużywające benzyny koniecznej do prowadzenia przez Niemcy wojny, produkowane przez firmę Büssing.
Podczas bitwy o Poznań większość majątku poznańskiego przewoźnika uległo zniszczeniu. W związku z tym autobusy powróciły na ulice w 1946 roku, trolejbusy i tramwaje, i to jedynie na lewym brzegu, w 1947 roku.
W kolejnych latach zmieniał się też stopniowo układ sieci tramwajowej w mieście. Na prawy brzeg tabor szynowy powrócił w 1952 roku, a aż do 1985 roku budowano stopniowo linie omijające starówkę, a z czasem i centrum miasta, a także wydłużano linie do bardziej oddalonych miejsc.
W latach PRL, począwszy od 1956 roku, MPK zarządzało także komunikacją taksówkową. W roku 1960 rozpoczęto stopniową likwidację obsługi konduktorskiej w autobusach, tramwajach i trolejbusach.
2 czerwca 1962 roku w tramwaju linii 11 pojawił się pierwszy biletomat (również w Polsce) wyprodukowany przez Poznańską Fabrykę Wodomierzy i Gazomierzy „Powogaz”. Do 1967 roku każdy wagon był wyposażony w automat biletowy. MPK zmieniło politykę biletową po 9 latach – usunięto wszystkie biletomaty do 1 lipca 1976 roku.