Następnie uczeń miał otrzymać przepis na pierniki od elfów, po czym wrócił do Torunia, gdzie zajął się wypiekiem ciastek.

Osobny zbiór stanowią legendy poświęcone powstaniu „katarzynek”. Według jednej z legend ich twórczynią była córka toruńskiego piekarza o imieniu Kasia, która przejęła po schorowanym ojcu warsztat i kontynuowała wypiek pierników. Nie mając odpowiednich foremek, dziewczyna wycięła okrągłe medaliony za pomocą cynowego kubka. Podczas wypieku medaliony zlepiły się w całość. Pierniki pod niespotykanym wcześniej kształtem nazwano „katarzynkami”. Historia ta doczekała się innych wariantów, w których pojawia się imię i nazwisko ojca (Bartłomiej Migdał), położenie warsztatu (Piekarskie Góry, Trzeposz), czy też dodatkowe postacie (np. skrzaty pomagające Kasi w pracy).

W innej legendzie pierniki wynalazła siostra zakonna Katarzyna, która wypiekała słodycze dla zakonu krzyżackiego, sprawującego opiekę nad benedyktynkami. Opowieść również skupia się na piernikach o dziwnym kształcie, które na cześć zakonnicy nazwano „katarzynkami”. Jedna z wersji tej legendy dopowiada, że benedyktynki, zaniedbywane przez zakon krzyżacki, utrzymywały się z wypieku „katarzynek”, które cieszyły się popularnością w Europie.