Ugrupowanie bojowe – szyk oraz rozmieszczenie sił i środków w terenie odpowiednio do celu (koncepcji) prowadzenia walki. Wyróżnia się podstawowe i dodatkowe elementy ugrupowania bojowego. Głębokość ugrupowania bojowego to odległość od czołowych oddziałów (pododdziałów) do tyłowej granicy rozmieszczenia odwodów wojsk rakietowych, drugich rzutów i lotnictwa frontowego włącznie mierzona w kilometrach.
Ugrupowanie w historii wojskowości Jednym z pierwszych rodzajów ugrupowania była falanga. To zorganizowane rozmieszczenie sił w linię bojową. Aleksander Macedoński rozdzielił zwartą falangę na kilka samodzielnych oddziałów, nadając jej elastyczność. Kierunek ten kontynuowali Rzymianie, tworząc stałe, etatowe manipuły i kohorty, zapewniające już strukturalną elastyczność ugrupowania. Radykalne zmiany do ugrupowania wojsk wprowadził ilościowy i jakościowy rozwój broni palnej. W tym czasie zaprzestano organizacji zwartych szyków, zmasowanych i głębokich kolumn. Ugrupowanie stało się luźne i zróżnicowane wewnętrznie. W jego skład weszły specjalistyczne elementy.