Znaczący postęp nastąpił w pierwszym dziesięcioleciu XIX w. za sprawą przyjęcia na wyposażenie armii amerykańskiej karabinu Hall M1819, oraz w latach 30 XIX w. po spopularyzowaniu przez Samuela Colta rewolweru. Obie konstrukcje były jednak bronią w której w sposób odprzodowy ładowano komorę nabojową (analogicznie jak w broni odprzodowej rozdzielnie umieszczając ładunek miotający oraz pocisk, jednak bez konieczności przepychania ich przez lufę).
thumb|Karabin iglicowy Dreyse Prawdziwy przełom nastąpił dopiero za sprawą opracowanego w 1836 r. przez Johanna Nikolausa von Dreyse karabinu iglicowego, który zasilany był nabojem scalonym w łusce papierowej. Karabin ten posiadał nowoczesny zamek ślizgowo-obrotowy, skutecznie ryglujący wlot lufy. Broń zapewniała jak na tamte czasy wysoką szybkostrzelność, drastycznie przewyższając na tym polu karabiny odprzodowe ładowane rozdzielnie. Opracowany przez niego karabin został przyjęty na wyposażenie armii pruskiej jako Zündnadelgewehr M/41 i został z powodzeniem wykorzystany w trakcie wojny prusko-austriackiej w 1866 r. w czasie której wykazał swoją wyższość względem użytkowanych przez Austriaków odprzodowych karabinów Lorenz M1854.