W traktacie zaproponowane są następujące reguły: wprowadzenie zmiany kształtu liter do oznaczenia twardości spółgłoski, a pozostawienie zwykłych liter dla spółgłosek miękkich podwajanie liter dla oznaczania samogłosek długich, na przykład: ⟨aa⟩ – /aː/ (ale tylko gdy długość decydowała o znaczeniu słowa), użycie litery ⟨ø⟩ do zapisu krótkiej samogłoski nosowej (⟨øø⟩ dla długiej), użycie litery ⟨g⟩ do zapisu /j/, natomiast dla /ɡ/ – litery ⟨q⟩ wykorzystanie dwuznaków oraz trójznaków do rozróżnienia rozmaitych przedniojęzykowych spółgłosek szczelinowych i zwarto-szczelinowych, i inne.
Propozycja Parkoszowica się nie przyjęła. Zasady przedstawione w jego pracy okazały się niewygodne i niepraktyczne, w zbyt dużym stopniu odbiegały też od powszechnie już używanych zapisów. Mimo wszystko jego traktat jest bardzo ważnym dokumentem dla historii języka – był pierwszą w dziejach pracą naukową poświęconą polszczyźnie. Szczególnie ważna jest zawarta w nim wiedza o ówczesnej polskiej fonologii.
Fonologia Przez wieki w wymowie staropolskiej zaszło wiele zmian.
Spółgłoski Wczesny konsonantyzm staropolski składał się z następujących fonemów.