Elżbieta z Schönau, także Elżbieta z Hesji (ur. ok. 1129 w okolicach Bonn, zm. 18 czerwca 1164 lub 1165) – dziewica i zakonnica, mistyczka, święta Kościoła katolickiego.
Życiorys Elżbieta urodziła się w rodzinie szlacheckiej. W wieku 12 lat została oddana przez rodziców na wychowanie do klasztoru benedyktynek w Schönau nad Renem (Kloster Schönau) (Strüth w Hesji). W 1147 złożyła śluby zakonne. Dziesięć lat później mianowano ją mistrzynią nowicjatu, a następnie przełożoną żeńskiej części klasztoru.
Od 1152 Elżbieta zaczęła przeżywać – zwłaszcza podczas oficjum godzin kanonicznych i mszy św. – mistyczne wizje, ekstazy i objawienia. Zostały one spisane przez jej brata Eg(k)berta, opata klasztoru, w dwóch zbiorach: Liber viarum Dei i Visiones. Wizje dotyczyły tajemnicy życia, męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz wniebowzięcia Maryi, a także męczeństwa świętej Urszuli, co przyczyniło się do rozszerzenia kultu tej świętej. Dzięki swym objawieniom sama Elżbieta stała się znana nie tylko lokalnie, ale także w innych częściach Niemiec, we Francji i Anglii.