Restauracja Burbonów – okres w historii Francji wyznaczony datami 1814–1830 (przerwany przez 100 dni Napoleona 20 marca – 22 czerwca 1815), od powrotu na tron dynastii Burbonów po upadku Napoleona I do rewolucji lipcowej. Okres formalnej monarchii parlamentarnej, z Kartą konstytucyjną jako podstawowym dokumentem państwowym, w czasie którego o wpływy rywalizowali liberałowie i ultrasi, zaś ambicje królów Ludwika XVIII i Karola X ścierały się ze zmieniającym się układem sił społecznych, w którym na czoło wysuwała się burżuazja. Jest to również okres szybkiego rozwoju kapitalizmu we Francji.
Pierwsza Restauracja left|thumb|Ludwik XVIII
Zwycięska koalicja antyfrancuska pozytywnie odniosła się do koncepcji restauracji Burbonów (w osobie Ludwika, brata zgilotynowanego w 1793 Ludwika XVI), jednak nie życzyła sobie powrotu do zasad ustrojowych sprzed 1789, wskazywano raczej na model angielski oraz krótkie tradycje francuskiej monarchii konstytucyjnej 1791–1792. Ostatecznie podstawowe zasady nowego porządku miała wyznaczać opracowana przez króla i Senat Karta, łącząca pewne akcenty liberalne z wyraźnie monarchistycznym nastawieniem. Ludwik XVIII otwarcie deklarował, że nie ma zamiaru być „królem Rewolucji”, odrzucił również większość legislacyjnego dorobku Cesarstwa.