Rząd Polignaca Juliusz de Polignac, dotąd ambasador w Wielkiej Brytanii, znany był ze swojego ultrakatolicyzmu i konserwatyzmu. W skład rządu weszli wyłącznie podobni mu ludzie -– m.in. ministerstwo wojny przeszło w ręce marszałka Bourmonta, ongiś dezertera spod Waterloo, zaś ministrem spraw wewnętrznych został hrabia la Bourdonnaye, były przywódca białego terroru. Rząd od początku miał przeciwko sobie zorganizowaną i zdeterminowaną jak nigdy opozycję liberalną, która w marcu opublikowała tzw. Adres, przesłanie do króla, w którym mimo deklaracji lojalności wobec Karola X domagano się poszerzenia katalogu swobód obywatelskich oraz między wierszami grożono bardziej zdecydowaną akcją. Karol X zignorował jednak pismo, ufając w swoje poparcie, zwłaszcza w świetle sukcesów podboju kolonialnego w Algierii. Mimo tego, wbrew oczekiwaniom króla, w lipcu 1830 274 deputowanych liberalnych przeciwko 142 konserwatystom zagłosowało przeciw dalszemu funkcjonowaniu rządu.

Ordonanse Karol X zdecydował wówczas o zastosowaniu swoich nadzwyczajnych prerogatyw i wydaniu pięciu