GSz-6-30 (ros. ГШ-6-30, skrót od nazwisk konstruktorów Griaziew-Szypunow) – sześciolufowe działko automatyczne systemu Gatlinga kalibru 30 mm skonstruowane w Związku Radzieckim.
Historia i konstrukcja Działko skonstruowali Graziew i Szypunow w 1963 roku, próby fabryczne trwały do 1966 roku. Pierwotnie armata była przeznaczona do systemów bliskiej obrony okrętów (CIWS); seryjną produkcję dział, oznaczonych AO-18, rozpoczęto w 1974, a oficjalnie zostały przejęte, jako część systemu przeciwlotniczego AK-630, 6 stycznia 1976 roku.
Na bazie działka AO-18 konstruktorzy zbudowali wersję lotniczą (AO-18A, plany konstrukcyjne zostały zaaprobowane w marcu 1971 roku), która różniła się od morskiej przede wszystkim rezygnacją z wodnego chłodzenia bloku luf i zastosowania chłodzenia wyłącznie powietrznego, co pozwoliło znacząco zmniejszyć masę konstrukcji. Problemem było początkowe bardzo szybkie przegrzewanie się luf, co uniemożliwiało wystrzelenia na raz więcej niż 150 naboi, a potem konieczne było odczekanie ok. 15 min. aż do wystudzenia broni. Konstrukcja nie wypełniała więc wymagań, które przewidywały możliwość wystrzelenia 300 naboi jednym ciągiem. Nie udało się też powiększyć szybkostrzelności z 5000 strz./min.