Zastosowanie elementów hamujących pozwala na zredukowanie masy samego zamka, ponieważ zmniejszają one rolę bezwładności zamka (opierającej się na jego masie), co korzystnie wpływa na zmniejszenie masy całej broni.
Przykłady elementów hamujących
Wśród rozwiązań wstępnie hamujących ruch zamka do tyłu wymienić można między innymi: Układy generujące znaczne tarcie. Rozwiązanie zastosowane np. w pistolecie maszynowym Thompson, gdzie opóźnienie ruchu zamka w pierwszej fazie osiągnięto za pomocą ruchomej wkładki kształtowej. Siła tarcia powstająca na powierzchni wkładki, wycięciach w zamku oraz w komorze nabojowej hamowała ruch zamka. Układ ten nie rozpowszechnił się jednak na większą skalę ze względu na swoją niedoskonałość. Układy z zamkiem złożonym z dwóch części, w którym nieznaczne przesunięcie jego przedniej części, powoduje większe przesunięcie części tylnej (np. układ dźwigniowy). Dzięki temu w czasie działania ciśnienia gazów łuska wychodzi z komory nabojowej na odległość nie przekraczającą dopuszczalnej granicy.