W 1659 r. na sejmie województwa krakowskiego został wybrany na sędziego skarbowego przy urzędzie grodzkim i ziemskim krakowskim. W okresie rokoszu opowiedział się za „partią” eksmarszałka Jerzego Sebastiana Lubomirskiego. Jako podczaszy chełmski stanął na czele poselstwa szlachty województwa krakowskiego do Jana Kazimierza i w obozie pod Błoniem koło Warszawy wygłosił mowę do króla, prosząc o pokój i wstawiając się w imieniu szlachty województwa za Lubomirskim.
23 lipca 1668 r. podpisał się w Proszowicach pod konfederacją szlachty woj. krakowskiego przeciwko abdykacji Jana Kazimierza, a także uczestniczył w obradach przedkonwokacyjnych. Został elektorem Michała Korybuta i Jana III z woj. krakowskiego.
Był żonaty z Zofią z Taszyckich (zm. 1693), która pomimo konstytucji sejmowych, pozostała arianką do ok. 1688, kiedy formalnie przeszła na katolicyzm. Ich dzieci to:
Annę (ochrzczoną w 1658 w Bobowej w kościele katolickim) Aleksandrę, która poślubiła Zygmunta Mierzeńskiego, byłego arianina nawróconego na kalwinizm Helenę, żonę Szlichtynga, Daniel, podstoli chełmski, Jan Stanisław