„akusiala-mahabhumika”, czyli „niekorzystnych głównych podstaw” – bezwstyd, niezażenowanie. dziesięć typów „paritta-klesia-mahabhumika”, czyli „drugorzędnych mentalnych zakłóceń głównych podstaw” – złość, wrogość, zazdrość, zarozumiałość itd. osiem typów „anijata-mahabhumika”, czyli „nieokreślonych głównych podstaw” – wyrzuty sumienia, arogancja, niechęć, wątpienie, odrętwienie itd. czternaście typów „czitta-wiprajukta-samskara-dharma”, czyli „ucieleśnione uwarunkowania niezwiązane z umysłem” – siła życiowa, narodziny, rozkład, nietrwałość itd. trzy typy „asamskrita-dharma”, czyli „nieuwarunkowanych dharm” – przestrzenność, zaprzestanie przez zrozumienie, zaprzestanie bez zrozumienia. W dziele tym Wasubandhu nie tylko je zdefiniował i poddał analizie wszelkie związki pomiędzy nimi, ale sprawdził także ich karmiczne jakości. Poza tym zajął się także teoriami przyczynowości, kosmologią, praktykami medytacji, teoriami postrzegania, karmą, odrodzeniem i cechami oświeconej istoty.