Tybetański historyk Buston przytacza słowa Wasubandhu dotyczące dzieła Asangi Jogaczarabhumi: „Niestety Asanga przebywający w lesie, praktykował medytację przez dwanaście lat. Nie osiągnąwszy niczego przez tę medytację, wymyślił system tak trudny i ciężki, że mógł on być niesiony tylko przez słonia”. Asanga widział o nastawieniu brata i obawiał się, że ten użyje swojej inteligencji do zaatakowania mahajany. Udając chorobę wezwał Wasubandhu do przybycia do PurusapuryXuanzang w swoim tekście Xiyuji podaje, że konwersja Wasubandhu nastąpiła w Ajodhji. Na spotkaniu Wasubandhu poprosił Asangę o wyjaśnienie mu nauk mahajany i natychmiast przekonał się do nadrzędności myśli mahajany. Po dalszych studiach osiągnął natychmiastowe urzeczywistnienie równe doświadczeniu Asangi. Głęboko zawstydzony swoim poprzednim negatywnym stosunkiem do mahajany, Wasubandhu chciał sobie uciąć język, jednak brat przekonał go, aby zaczął go używać teraz dla nauczania mahajany.