Roczniki asyryjskie odnotowały: Tylko z jednym rydwanem dla moich stóp i 1000 moich gorących jeźdźców, łuczników, ludzi uzbrojonych w tarcze i włócznie, moich zaciętych wojowników, mających biegłość w walce, ustawiłem w szyku i obrałem kierunek na Musasir – trudny szlak, na Arsiu, potężną górę, której skłony podobne są do ostrza i nie mają wejścia, zmusiłem wejść moje wojska. Przez rzekę Górny Zab, którą mieszkańcy Nairi nazywają Elamunią, przeprawiłem się między Szeiak, Ardikszi, Ilaiau, Alluriu – górami wysokimi, szczytami wzniosłymi, ostrzami niedostępnych gór, których nie sposób opisać. Między nimi nie ma szlaku, żeby przeprowadzić piechotę, wewnątrz nich tworzą się potężne wodospady, których szum spadania [...] grzmi jak piorun; one porośnięte są wszelkimi drzewami i wszelkimi niezbędnymi drzewami owocowymi i winoroślami, którędy żaden król dotąd nie przechodził i władca, który był przede mną, nie widział tego szlaku. Ich wielkie pnie ściąłem i potem duże ich ostrza ociosałem miedzianymi kilofami. Z wąskiej drogi, przejścia, ścieżki, którą piechota przeszła bokiem, urządziłem przejście między nimi dla moich wojsk, rydwan dla moich stóp położyłem na karkach moich ludzi, sam zaś, siedząc na koniu, stanąłem na czele mojej armiiБ.Б. Пиотровский, Ванское царство (Урарту), s.