Krucjata 1147 r. Już w 1108 r. książęta i biskupi wschodnioniemieccy wystąpili z apelem do rycerstwa z zachodnich krajów cesarstwa, wzywając je do wojny z pogańskimi Słowianami; wskazali przy tym na religijne cele takiej „świętej wojny”, ale i na materialne korzyści; opanowanie urodzajnych terenów, odebranie ich „poganom” i oddanie w ręce zwycięzców. Nie wiadomo, czy apel ten spotkał się już wówczas z odzewem.
Podobne hasła znalazły za to echo w okresie drugiej krucjaty, w 1147r. Za zgodą Bernarda z Cliruvaux znaczna część rycerstwa niemieckiego, zwłaszcza saskiego, zamiast udać się z Konradem III do Ziemi Świętej, podjęła wówczas wyprawę krzyżową przeciw pogańskim Słowianom i skierowała swe uderzenie na wschodnią część Obodrytów, część Stodoranii (Hobolin), na resztki plemion wieleckich byłego Związku Lutyckiego, krucjata dotknęła także Pomorzan zachodnich. Na czele krzyżowców stanęli najbardziej zainteresowani książęta: saski Henryk Lew, margrabia Albrecht, Konrad Wettin, margrabia Miśni, Mieszko książę wielkopolski, królowie duńscy Kanut V i Swen Grade.