mały Marceli Paliwoda (ur. 1840, zm. 10 lipca 1895 we Lwowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, profesor prawa kanonicznego, rektor Uniwersytetu Lwowskiego, teolog.
Ukończył studia teologiczne na Uniwersytecie Lwowskim, święcenia kapłańskie przyjął w 1864. Był wikariuszem w parafii w Bóbrce, następnie (od 1865) w parafii Matki Boskiej Śnieżnej we Lwowie. Pełnił także funkcję prefekta studiów w seminarium duchownym obrządku łacińskiego. W 1867 został adiunktem na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Lwowskiego, w roku akademickim 1869/1870 obronił doktorat teologii. Był pierwszym w Galicji doktorem habilitowanym z zakresu austriackiego prawa kościelnego, od 1872 z tytułem docenta. Jego wykłady z prawa kanonicznego ukazały się w formie skryptu Praelectiones ex iure canonico singulari habito respectu ad dispositiones civiles Imperii Austriaci (1876), później kilkakrotnie wznawianego (w 1889 poszerzonego o problematykę obrządku greckokatolickiego) i wykorzystywanego do końca istnienia imperium austro-węgierskiego. Jedno z kolejnych wydań tego podręcznika opracował już po śmierci Paliwody jego następca na katedrze, ks. Błażej Jaszowski.