mały|Kurp grający na ligawce, 1932 Ligawka – polski instrument ludowy z grupy drewnianych aerofonów ustnikowych, spotykany na Mazowszu, Podlasiu, Kurpiach (Kurpie Zielone i Kurpie Białe) i na Powiślu Lubelskim. Wywodzi się z tradycji łowieckiej, współcześnie związany jest z tradycją grania podczas adwentu.
Budowa Długość i kształt ligawki zależne są od wymiarów gałęzi, z których jest wytwarzana. Udokumentowane egzemplarze osiągają od 98 do 197 cm długości i swoim zakrzywionym kształtem przypominają róg. Ligawki wyrabiane są z przeciętych na pół wydrążonych gałęzi, połączonych metalowymi obręczami bądź za pomocą oplecionych korzeni lub gałązek oraz specjalistycznego kleju. Dawniej ligawki łączone były smołą. Na koniec dobierany i wstawiany jest ustnik. Najwięcej ligawek powstaje z drewna sosnowego, chociaż ich wytwórcy pozostają subiektywni w ocenie jakości materiału z konkretnych drzew. Wybierane są gałęzie lipowe, świerkowe, wierzbowe, olchowe, a także modrzewiowe. Zbiera się je jesienią bądź zimą, kiedy łatwo wypatrzeć nadający się na instrument konar. Wyrób zajmuje około 2−7 dni.