thumb|Niemcy sudeccy podczas przesiedlenia Wysiedlenia Niemców po II wojnie światowej – dokonany przez aliantów po II wojnie światowej przymusowy transfer ludności niemieckiej z terenów znajdujących się poza obszarem alianckich stref okupacyjnych w Niemczech i Austrii do alianckich stref okupacyjnych (a po ich likwidacji w 1949 do RFN, NRD i Berlina Zachodniego) i Austrii.
Tło historyczne W okresie międzywojennym w Europie Środkowej granice państwowe nie pokrywały się z granicami etnicznymi. Niemcy stanowili mniejszości narodowe w Czechosłowacji, Polsce, na Węgrzech. Część Niemców w okresie międzywojennym przenosiła się do Niemiec, w okresie 1918–1921 z samej Wielkopolski wyjechało 730 tysięcy Niemców. Niemieckie władze nieprzychylnie patrzyły na emigrację, traktowały bowiem granice powersalskie jako tymczasowe.
Sytuacja niemieckich mniejszości narodowych w Europie Środkowo-Wschodniej zmieniła się podczas II wojny światowej. Po kampanii wrześniowej władze niemieckie zorganizowały szereg przesiedleń Niemców na tereny, które w okresie międzywojennym były częścią II RP. Przykładowo około 61 tys. Niemców przesiedlono do Kraju Warty z Litwy i Estonii, na tereny anektowane przez Rzeszę przesiedlono również 330 tys. Niemców z Ukrainy.