W 1984 roku zwyciężył w kołowym międzynarodowym turnieju w Poznaniu, w 1986 zajął I miejsce w otwartym turnieju w Malmö, natomiast trzy lata później powtórzył to osiągnięcie w kolejnym turnieju open, rozegranym w Lyngby. W roku 1988 zwyciężył w I mistrzostwach Polski w szachach szybkich w Bydgoszczy, a następnie reprezentował polskie barwy na mistrzostwach Europy w Gijón. Czterokrotnie (w latach 1982–1989) startował w memoriałach Akiby Rubinsteina w Polanicy-Zdroju, najwyższą lokatę (IV - najlepszy z Polaków) zajmując w roku 1989.
Dwukrotnie, w latach 1984 oraz 1988, reprezentował Polskę na olimpiadach szachowych rozegranych w Salonikach, łącznie zdobywając 10½ pkt w 18 partiach. W roku 1989 wystąpił także na drużynowych mistrzostwach Europy w Hajfie, natomiast w roku 1985 – w turnieju strefowym w Pradze (eliminacji mistrzostw świata).
W 1990 r. ze względów zdrowotnych (mimo nominacji) nie zagrał w drużynie olimpijskiej w Nowym Sadzie i wycofał się z aktywnego uczestnictwa w rozgrywkach szachowych.