„Antidotarium” pozwala uznać Jana Stankę za prekursora polskiej terminologii przyrodniczej - w jego słowniku przyrodniczo-lekarskim obok nazw łacińskich, po raz pierwszy widniały odpowiednie nazwy polskie. Świadczy to o jego przywiązaniu i zżyciu z kulturą polską. Był też Stanko prawdopodobnie niezwykle biegłym medykiem - zdołał wyleczyć Jana Długosza z ciężkiej kamicy moczowej i choroby oczu.
"Antibolomenon" nie został jeszcze w pełni opracowany, ani wydany. Rękopis nie był dotąd przedmiotem studiów i nie był nigdy wydany w całości w edycji krytycznej. Po raz pierwszy został zidentyfikowany i opisany przez Ignacego Polkowskiego w katalogu księgozbioru katedry wawelskiej z roku 1884. Nieco później, bo w roku 1900, Józef Rostafiński opublikował Symbola ad historiam naturalem medii aevi, gdzie zawarł przegląd najważniejszych tekstów przyrodniczych z przełomu XV i XVI stulecia, w tym fragmenty z "Antobolomenon" zawierające ok. 1/20 całego materiału leksykalnego. Antibolomenum (Antidotarium, Antibolarium) Benedicti Parthi, powst. 1472, wyd. J.