Gdy wreszcie 29 marca 1930 zwołano posiedzenie, na którym miała się odbyć dyskusja na temat przekroczeń budżetowych, zastraszony marszałek Ignacy Daszyński wycofał w ostatniej chwili „sprawę Czechowicza” z porządku obrad. Piłsudski potraktował całą sprawę jako prowokację ze strony parlamentu. Odpowiedział artykułem na łamach gazety Głos Prawdy pt. Dno oka, czyli wrażenia człowieka chorego z sesji budżetowej w Sejmie. Był to jeden z najostrzejszych tekstów Piłsudskiego, personalnie, używając obelżywych wyrazów atakował w nim przede wszystkim dwóch posłów: Hermana Liebermana (główny tenor w tej smrodliwej operetce) i Jana Woźnickiego (ciężki na umyśle, ludożerca).
Następne wybory do Sejmu w listopadzie 1930 wygrał BBWR. Podporządkowany sanacji Sejm bez trudu zalegalizował przekroczenia budżetowe.
Przypisy
Bibliografia Bartel S., Jak się odbył proces byłego ministra skarbu p. Gabriela Czechowicza. Warszawa 1929. Landau Z., Skrzeszewska B., Sprawa Gabriela Czechowicza przed Trybunałem Stanu – wybór dokumentów. Warszawa 1961. Lieberman H., Dlaczego minister skarbu Czechowicz stanie przed Trybunałem Stanu. Warszawa 1929.
Kategoria:1929 w Polsce Kategoria:Afery polityczne w Polsce Kategoria:Afery w II Rzeczypospolitej Kategoria:Sanacja Kategoria:Trybunał Stanu (II Rzeczpospolita)