W latach 1919–1924 sprawował w Braniewie funkcję dyrektora Caritasu diecezji warmińskiej, pełnił posługę kapelana domu zakonnego sióstr katarzynek w Braniewie, był również opiekunem diecezjalnym młodzieży męskiej. 25 marca 1924 roku mianowany został proboszczem parafii św. Mikołaja w Elblągu i dziekanem elbląskim. Do 1936 wydawał pismo „Ermländischer Kirchenblatt” (Ausgabe Elbing und Umgebung). W Elblągu założył struktury Caritasu, angażował się w duszpasterstwo robotników, jako pierwszy na Warmii zaprowadził kartotekę swych parafian, ułatwiającą mu pracę duszpasterską. Wskutek swojej antyhitlerowskiej postawy był wiele razy przesłuchiwany przez gestapo, co ostatecznie doprowadziło do jego wydalenia z Elbląga we wrześniu 1940 roku na polecenie gauleitera Alberta Forstera. Został wtedy przeniesiony do Wrocławia (choć nadal pozostawał proboszczem elbląskiej parafii św. Mikołaja), gdzie pracował do wkroczenia Armii Czerwonej. Od stycznia 1945 do maja 1946 był administratorem parafii Sobięcin koło Wałbrzycha.