W 1945 roku Stary Ratusz został spalony po raz drugi. W latach 1946–1949 doszło do rekonstrukcji budynku. Po odbudowie zabrakło już charakterystycznej dla tego typu budowli wieży. W 2003 roku z okazji 650-lecia miasta budynek ratusza przeszedł kapitalny remont. W tym czasie zdecydowano się na odrestaurowanie wieżyczki, a pod warstwą tynku w części południowej budynku odkryto oryginalne elementy gotyckie, w tym tzw. „ośle grzbiety”, które są charakterystyczne dla późnego gotyku.
Największą wartość zabytkową posiadają średniowieczne piwnice, umiejscowione w południowo-zachodnim skrzydle. Obecnie są one niedostępne dla zwiedzających, gdyż po II wojnie światowej zasypano je żużlem. Atrakcją turystyczną są zegary słoneczne umieszczone na zewnętrznych ścianach budynku.
Od 1996 roku budynek Starego Ratusza jest siedzibą Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. Emilii Sukertowej-Biedrawiny w Olsztynie.
Przypisy
Bibliografia Andrzej Rzempołuch Architektura i urbanistyka Olsztyna 1353-1953, Olsztyn 2004, s. 27–29. Jerzy Sikorski Stary Ratusz w Olsztynie na tle dziejów miasta, Olsztyn 1999.
Kategoria:Zabytki nieruchome w Olsztynie Olsztyn, stary Kategoria:Architektura gotyku w Olsztynie Kategoria:Obiekty budowlane w Olsztynie