thumb|Gabriel Czechowicz (5. z lewej) w towarzystwie członków rządu i generalicji podczas przyjęcia noworocznego na Zamku Królewskim, druga połowa lat 20. Gabriel Czechowicz (ur. 2 października 1876 w majątku k. Mińska, zm. 22 stycznia 1938 w Warszawie) – prawnik i ekonomista, znawca skarbowości. W latach 1926–1929 pełnił funkcję ministra skarbu Rzeczypospolitej Polskiej. Był jedynym polskim politykiem okresu międzywojennego postawionym przed Trybunałem Stanu. Wydarzenie to znane jest jako „sprawa Czechowicza”.
Życiorys Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Był synem Józefa i Stefanii ze Sławowskich. Ukończył studia na Wydziale Prawa Petersburskiego Uniwersytetu Państwowego. następnie podjął pracę w Rosyjskim Banku Państwa. Najpierw praktykował w Petersburgu, później został przeniesiony do Rygi. W 1905 r. przeszedł do Izby Skarbowej. W kolejnych latach awansował i został inspektorem podatkowym w Wozniesieńskuw guberni chersońskiej, skąd w 1910 r. powrócił do guberni inflanckiej. Tam pracował kolejno w Wałku i ponownie w Izbie Skarbowej w Rydze. W 1917 po ewakuacji instytucji do Dorpatu został p.o. jej prezesa. Po rewolucji bolszewickiej trafił do Jekatierynosławia, a następnie do Kijowa.