Według innej wersji zaręczyny odbyły się w 1738 a Anna nie lubiła Antoniego. Publicznie określała go niedołęgą i traktowała z pogardą nawet podczas uczty weselnej. Faworyt cesarzowej Ernest Biron widząc niechęć dziedziczki do narzeczonego zaproponował jej małżeństwo ze swoim synem Piotrem, jednak Anna odparła, że woli poślubić krewnego cesarza rzymskiego niż syna stajennego. Cesarzową uraziła ta propozycja i chciała zdymisjonować Birona, ale ostatecznie nie zdecydowała się na to.
Niezależnie od rzeczywistych relacji pomiędzy Anną i Antonim cesarzowa uznawała to małżeństwo za doskonałe pod względem politycznym. Książę jako kuzyn ówczesnej dziedziczki cesarza Karola VI Marii Teresy był popierany przez Austrię, sojusznika Rosji.
Śmierć cesarzowej Anny Anna i jej mąż uważali się za jedynych spadkobierców tronu rosyjskiego. Rok po ślubie Anna urodziła syna Iwana, którego nazwano na cześć swego pradziadka. Dziecko natychmiast zostało zabrane Annie przez cesarzową, która jednak ciężko zachorowała 5 października 1740. Pięć dni później oficjalnie zaprezentowała dworzanom Iwana jako sukcesora. Zmarła 17 października 1740.