Potencjał niszczenia ozonu (ODP, od ang. Ozone Depletion Potential) – wskaźnik utworzony w celu ilościowej oceny wpływu poszczególnych substancji chemicznych na warstwę ozonową. Został odniesiony do freonu oznaczonego jako czynnik R11, którego skuteczność niszczenia molekuł ozonu przyjęto za wartość jednostkową (ODP=1).
Poszczególne wartości podanego wskaźnika dla wybranych substancji zubożających warstwę ozonową, zostały podane w Protokole montrealskim, w załączniku E normy PN – EN 378-1, a także w Monitorze Polskim z 2004 roku nr 4 poz. 65 (dane z Protokołu Montrealskiego).
Potencjał niszczenia ozonu dla wyszczególnionych związków chemicznych Załącznik A do Protokołu montrealskiego Oznaczenie według PN-90/M-04611 (ISO 817:1974) Wzór chemiczny Substancja Potencjał niszczenia ozonu Grupa I R11 CFCl3 trichlorofluorometan (CFC-11)1,0 R12 CF2Cl2 dichlorodifluorometan (CFC-12) 1,0 R113 C2F3Cl3 trichlorotrifluoroetan (CFC-113) 0,8 R114 C2F4Cl2 1,2-dichloro-1,1,2,2-tetrafluoroetan (CFC-114) 1,0 R115 C2F5Cl 1-chloro-1,1,2,2,2-pentafluoroetan (CFC-115) 0,6 Grupa II R12B1 CF2BrCl bromochlorodifluorometan (Halon-1211) 3,0 R13B1 CF3Br bromotrifluorometan (Halon-1301) 10,0 R114B2 C2F4Br2 dibromotetrafluoroetan (Halon-2402) 6,0