Wajbaszika – należy do wczesnych szkół buddyjskich. Wajbaszika podobnie jak sautrantika należała do sanskryckiej buddyjskiej szkoły sarvastivady. Obecnie traktowana jako jeden z poglądów do zrozumienia natury rzeczywistości zwanej (z sanskrytu) „siunjata”.
Opis doktryny Wajbaszika zawiera pogląd, który opisuje ostateczną rzeczywistość jako najmniejsze, niepodzielne cząsteczki materii, które zmieniają się z chwili na chwilę. Wszystko istnieje na poziomie konwencjonalnym jako twory zbudowane z owych najmniejszych, niepodzielnych cząsteczek. Nic nie posiada więc własnej indywidualnej egzystencji, gdyż ostatecznie istnieją tylko owe takie same cząsteczki. Nie istnieje żadna niepodzielna, oddzielna i trwała tożsamość „ja”, którą można by było odnaleźć w tych cząsteczkach.
Pogląd ten można odnieść do praktyki arhata, który rozpatruje rzeczywistość „ja”, jako twór bazujący na rzeczywistości z owych najmniejszych, niepodzielnych cząsteczek materii, źródło cierpień, który należy porzucić w praktyce, aby osiągnąć nirwanę, rozumianą jako wyzwolenie od samsary, świata cierpień.