Wyższe Seminarium Duchowne w Łodzi – seminarium duchowne archidiecezji łódzkiej Kościoła rzymskokatolickiego, znajdujące się przy ul. św. Stanisława 14 w Łodzi.
Historia 10 grudnia 1920 papież Benedykt XV powołał do życia diecezję łódzką, co stworzyło potrzebę uruchomienia w Łodzi seminarium duchownego. Nowa diecezja liczyła wtedy tylko 125 kapłanów, stąd należało jak najszybciej utworzyć w niej zakład wychowawczo-naukowy, który będzie kształcił przyszłych księży.
Na lokum przyszłego seminarium duchownego wybrano jednopiętrowy murowany budynek szpitala miejskiego, zaprojektowany przez architekta, Henryka Marconiego, a wzniesiony w latach 1842–1845 na tyłach Placu Fabrycznego (współcześnie Plac Katedralny) frontem do ulicy Piotrkowskiej.
10 czerwca 1921 władze miejskie formalnie użyczyły diecezji łódzkiej gmach przy ul. Placowej 14Ulica Placowa obecnie nosi nazwę ul. ks. I. Skorupki, ale adres gmachu seminarium przeniesiono na ul. św. Stanisława Kostki (przez pewien czas jako ul. Stanisława), przy której to ulicy jest on usytuowany. z przeznaczeniem dla prowadzenia tam szkoły (szpital przeniesiono na ul. Aleksandrowską). Kilka miesięcy później, 9 sierpnia został wydany dekret erygujący łódzkie seminarium duchowne, obierając jego patronem św. Stanisława Kostkę. Pierwszym rektorem seminarium ustanowiono ks.