ówczesny ordynariusz, bp Włodzimierz Jasiński (wcześniejszy rektor tejże uczelni), zatwierdził statut i regulamin seminarium 25 listopada 1939 – hitlerowcy usunęli z gmachu rektora, profesorów i alumnów, grabiąc całe mienie, a seminarium zostało przeniesione do Szczawina, które jednak gestapo zamknęło 28 lutego 1940. Od tego czasu łódzcy klerycy kontynuowali naukę w seminariach w Sandomierzu i Kielcach 1 września 1945 – seminarium wznowiło działalność. Wobec chwilowego zajęcia gmachu przy ul. Stanisława 14 przez Szkołę Oficerską Milicji Obywatelskiej, seminarium tymczasowo mieściło się w budynku kurii przy ul. Skorupki 1, ale 23 grudnia 1947 władze państwowe zwróciły uczelni jej pierwotny gmach, do którego seminarium przeniesiono w lutym 1948 1947 – przy łódzkim wyższym seminarium, swą działalność rozpoczęło Niższe Seminarium Duchowne, które funkcjonowało przez okres kolejnych 10 lat 1950 – odbyły się pierwsze po wojnie święcenia kapłańskie w diecezji łódzkiej 6 listopada 1956 – seminarium odwiedził prymas Polski kardynał Stefan Wyszyński 1982–1986 – dokonano kolejnej rozbudowy gmachu seminarium (o sale wykładowe, bibliotekę, czytelnię, aulę i salę gimnastyczną) 1984 – odbyły się pierwsze obrony prac magisterskich łódzkich kleryków na KUL-u 1988 – swą działalność rozpoczęła łódzka filia Akademii Teologii Katolickiej,