Jerzy Marcin Lubomirskiw literaturze nazywany często Marcinem Lubomirskim herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. 24 października 1738 w Krakowie, zm. 14 października 1800 w Trzęsówce lub Przecławiu) – generał lejtnant wojsk koronnych w 1773 roku, konfederat barski, szef 11. Regimentu Pieszego Grenadierów (1775), starosta barski w 1774 rokuw tym roku uzyskał dożywocie na starostwo barskie wraz z Anną de HadikKrzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 246., mecenas sztuki, pamiętnikarz (jego „Pamiętniki” zostały wydane w 1867).
Życie Syn Antoniego Benedykta, miecznika koronnego, i Anny Zofii z Ożarowskich. Młody książę odebrał staranne wykształcenie – uczył się w Collegium Nobilium w Warszawie i Akademii Leszczyńskiego w Lunéville. Po zakończeniu edukacji odbył podróż po Europie i zatrzymał się na dłużej w Paryżu, gdzie mając szesnaście lat roztrwonił powierzony mu przez ojca znaczny majątek. Na wieść o hulaszczym życiu ojciec wezwał go do Polski i postanowił przeznaczyć syna do kariery wojskowej, któremu dzięki różnym protekcjom wyjednał awans na generała-majora. W odpowiedzi Jerzy Marcin zebrał bandę dwustu rozbójników i złupił doszczętnie majątek ojca Połonne.