Skaurus wywołał wojnę z Królestwem Nabatejczyków i obległ jego stolicę Petrę. Oblężenie zostało zwinięte, gdy otrzymał łapówkę w wysokości 300 talentów. W 58 p.n.e. Emiliusz sprawował wraz z Publiuszem Plautiuszem Hypseuszem edylat. Zorganizowane przez nich wówczas igrzyska zostały na długo zapamiętane z powodu ekstrawagancji. Skaurus został pretorem w 56 p.n.e. i namiestnikiem Sardynii w roku następnym w randze propretora. Zyskał poparcie I triumwiratu jako kandydat na konsula w roku 54 p.n.e., ale został oskarżony o nadużycia w prowincji. Obrony podjęli się najsławniejsi mówcy tego czasu Cyceron i Hortensjusz Hortalus. Był to jeden z najsłynniejszych procesów okresu republiki. Mimo oczywistej winy, Skaurus został oczyszczony z zarzutów. W roku 53 p.n.e. został ponownie oskarżony, tym razem o przekupstwo i uznany za winnego musiał pójść na wygnanie.
Jego żoną była Mucja Tercja, wcześniej żona Pompejusza, z którą miał syna Marka Emiliusza Skaurusa.
Zobacz też Drzewo genealogiczne Emiliuszów Skaurusów
Kategoria:Rzymscy politycy Kategoria:Rzymscy namiestnicy Sardynii Kategoria:Rzymscy namiestnicy Syrii Kategoria:Emiliusze Kategoria:Urodzeni w I wieku p.n.e. Kategoria:Zmarli w I wieku p.n.e.