Henryk Łowmiański, który nie miał wątpliwości co do słowiańskiej etymologii, uznaje demona Moksza za najprawdopodobniej pożyczkę od Słowian, lub że podobieństwo brzmieniowe jest przypadkowe; Gieysztor także uznał demona za pożyczkę. Późniejsi badacze Nikołaj Mokszyn i Zubow zaprzeczyli ugrofińskiemu pochodzeniu Mokoszy. Toporow, Iwanow i ESSJa podzielają podobny punkt widzenia. Michaił Wasiljew uważa, że związek z fińskim etnonimem Moksza jest przypadkowy, podczas gdy sama „przynależność Mokoszy do słowiańskiego pogaństwa jest niepodważalna”.
Etymologie z sanskryckiego , ‘bogaty’, ‘szlachetny’, lub, według Natalji Gusiewej, moksza, ‘wyzwolenie’, ‘śmierć’, wydają się wątpliwe. Związek ze starogreckim , ‘pożądliwy’, ‘gwałtowny’, ze starolitewskim kekše ‘prostytutka’, awestyjskim maekantis ‘sok drzewny’ także. Trackie pochodzenie Mokoszy jest również wątpliwe. Gieysztor nazwał etymologię Vittore Pisaniego, który uważał teonim za słowo złożone z korzeni mot- ‘motać’ i -kos ‘obfitość’, “niewiarygodną”.
Onomastyka thumb|left|Kropiatka w języku słoweńskim nazywana jest także mokoš, a w rosyjskich gwarach , dosł. ‘czarcia kura’ thumb|Współczesny herb miejscowości Mokošín w Czechach, której nazwa może pochodzić od imienia Mokoszy