Sędziowie, wraz z kapitanem Anglików, Mikiem Brearleym, który chwilę wcześniej złożył u nich skargę, twierdząc, że metalowy kij niszczy piłkę, przez blisko dziesięć minut dyskutowali z Lillee, zmuszając go wreszcie do przyjęcia kija drewnianego. Australijski krykiecista nie został ukarany ani za używanie kija metalowego, ani za odrzucenie go w geście wściekłości, gdy wreszcie uległ namowom i przyjął kij wierzbowy.
Po meczu sprzedaż aluminiowych kijów błyskawicznie wzrosła i choć trwało to tylko kilka miesięcy, do chwili, gdy oficjalnie nakazano używanie kijów wyłącznie drewnianych, Lillee zdążył się wzbogacić na prowizji otrzymanej od Monoghana. Drewniany kij z tamtego meczu wciąż jest w jego posiadaniu. Po meczu zebrał nań podpisy graczy obu drużyn; Brearley napisał „Powodzenia ze sprzedażą”.
Lillee kontra Miandad Konfrontacja pomiędzy Lilleem a pakistańskim batsmanem Javadem Miandadem nazwana została „najbardziej nieelegancką sceną w historii meczów testowych”.